Tikanip Kaldiginda Hayat

9/9/2008 · Kategori: Yonetim-Gelisim Yazilari

Tikanip Kaldiginda Hayat

Bir yerlerde tikanip kaldiginda hayat, soluk almak guclestiginde,
Yuregin susup, mantigin suruklemeye basladiginda ayaklarini,
Daglara donmeli yuzunu insan.
Yeni patikalar, yeni yollar secmeli, yuregini ferahlatacak;
Yeni insanlarla 'tanismali, yeni kesifler yapacak....
Hep isteyip de, bir gun yaparim diye erteledigi ne varsa, Gerceklestirmeyi denemeli!
Her gecen gece, olume bir gun daha yaklastigini; zamanin bir nehir,
Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculugun devam ettigini anlamali.
Bas dondurucu bir hizla geciyorsa birbirinin ayni gunler,
Her aksam ayni can sIkintisiyla eve giriliyorsa,
Degistirmeye calismali bir seyleri;
Kucuk seylerle baslamali belki; ornegin, bir kac durak once inip
Servisten, otobusten; yurumeli eve kadar, yuregine takmali gunes gozluklerini;
Gordugunu hissedebilmeli!
Sagligini kaybedip, olumle yuz yuze gelmeden once,
Degerli olabilmeli hayat!
Illa buyuk acilar cekmemeli, kucuk mutluluklari fark etmek icin!
Baskasinin yerine koyabilmeli kendini;
Aglayan birine 'gul', inleyen birine 'sus' dememeli!
Aglayana omuz, inleyene care olabilmeli!
Su adaletsiz, merhametsiz dunyaya ayak uydurmamali; Sevgisiz, soysuz kalarak!
Dikeni yuzunden hesap sormak yerine gulden,
Derin bir soluk alip, hapsetmeli kokusunu icine...
Gunesin dogusunu seyretmeli arada bir, seher yeli oksamali saclarini...
Karda, yagmurda; sevincine, coskusuna; firtinada boranda; Ofkesine, isyanina ortak olabilmeli doganin!
Bir cocugun ilk adimlarinda umudu; bir gencin duslerinde gelecegi;
Bir yaslinin hatiralarinda gecmisi gorebilmeli! Calismadan basarmayi, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayi beklememeli!
Ama kucuk, ama buyuk; her hayal kirikligi, her aci; Bir firsat yasamdan yeni bir seyler ogrenebilmek icin; kacirmamali!
Cunku; hic dusmemissen, el vermezsin kimseye kalkmasi icin, hic Caresiz kalmamissan, dermani olamazsin dertlerin; aglamayi bilmiyorsan, Nesesizdir kahkahalarin;
Merhaba dememissen, anlamsizdir elvedalarin...
Ne, herkesi dusunmekten kendini, ne; kendini dusunmekten herkesi unutmamali!
Bilmeli; cok kisa oldugunu hayatin; hep vermek ya da hep almak icin...
Sadece, anlatacak bir seyleri oldugunda degil,
Soyleyecek bir sey bulamadiginda da dinleyebilmeli!
Akli ve kalbiyle katilabilmeli sohbetlere...
Hafizasi olmali insanin; hic degilse, ayni hatalari, ayni bahanelerle tekrarlamamasi icin!
Sorulari olmali, yanitlari bulmak icin bir omur harcayacak! Dostlari olmali, ruhunun ve zihninin sinirlarini zorlayacak!
Herkese yetecek kadar buyuk olmali sevgisi;
Ama, kapasitesi sinirli olmali yureginin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin;
Zaman bulabilsin; Bir tesekkur, bir elveda icin...
Yasam dedikleri bir sinavsa eger; Asla vazgecmemeli sevmek ve ogrenmekten;
Ama, herkesi sevemeyecegini de her seyi bilemeyecegini de fark edebilmeli insan!
Tipki, her seye sahip olamayacagi gibi...
Zamanin ninnisiyle, uykuda gecirmemeli hayati...!

***M.MÝNE KARAL***